Elvis Peeters

Persreacties

elvis — 2009-10-17T17:46:16Z

- Literair concert: De sfeer van grote dagen

Videofragment

elvis — 2007-10-15T13:35:06Z

La Maison Bleue

Persreacties

elvis — 2007-09-27T13:17:46Z

Schoonheid in het onverwachte

Wouter Hillaert, De Morgen , 31 januari 2007

Op scène hebben oude rotten Elvis Peeters, Koen Van Roy en Gerrit Valckenaers iets van autistische laboranten die niet uit hun jeugdbroek zijn gegroeid. Maar hun combinatie communiceert des te meer. Elvis Peeters en co. zoeken hoe literatuur als muziek extra betekenis kan meedelen.

"Laten we elkaar niet te veel begrijpen", loopt Peeters boven zijn micro te ijsberen, terwijl het publiek nog volop binnendruppelt. "Onbegrip houdt het denken dynamisch." Hij voorafspiegelt daarmee niet alleen de schurende schwung die zich door zijn literaire stukjes en zijn eigen kromme liedjes zal ontwikkelen. Het is ook een knipoog naar de oude Nietzsche, die Peeters in zijn literaire concert aan het woord laat vlak voor diens mentale breuk in Turijn in 1889. Hij viel op straat rond de nek van een geslagen paard en werd gek.

Tot dan was de filosoof, hier benoemd als 'de professor', op zijn lange wandelingen op zoek naar een ander soort kennis. Niet die van feit en abstractie, maar die uit een eigen subjectieve ervaring van het alledaagse: zoals de logica in het wasgoed dat hangt te drogen recht tegenover het café waar hij af en toe zijn grappa komt drinken. Wat valt daaruit af te leiden? Peeters vertelt zijn stukjes verhaal bedrieglijk eenvoudig, vanuit de blik van de café-uitbater. Het doet zijn spontane filosofische bijgedachten opvallen als rode bloemen op een wit laken. "De mens verwacht te veel van het uitzonderlijke en te weinig van het alledaagse. Schoonheid ontstaat uit het onverwachte." Ook vindt Peeters bij Nietzsche een bekrachtiging van zijn 'dansende gedachten', zijn 'woorden als melodieën'. Ze treffen.

Zo zoekt de hele voorstelling naar hoe literatuur als muziek extra betekenis kan meedelen. Van Roy en Valckenaers bewerken onder Peeters' solopodium een hele reeks onverwachte instrumenten, van trapaccordeon tot keteldrum. Het lijkt wel een antiekwinkel die begint te dansen en je kwiek mee op de vloer vraagt. Weigeren kan moeilijk. Het Paard van Nietzsche is een mooie ode aan onaangepastheid, een allesbehalve alledaagse combinatie van intelligentie en openheid voor wat daarnaast kan bestaan. Speelsheid vooral.

Videofragment

elvis — 2007-09-27T13:12:07Z

Persreacties

elvis — 2007-09-27T12:27:55Z

'De Morgen', 17 januari 2003

Elvis Peeters trekt dezer dagen rond met La Maison Bleue. Hij beloofde 'literatuur met de kracht van een concert, een concert met de subtiliteit van literatuur'. Hij houdt woord.

Iedereen mag mee het podium op. Het doet er denken aan grootmoeders keuken, een zolder, een vervlogen speelgoedkamer. Belast met die twijfel zijn de jenever, het bloemetjeskleed dat over vier tafeltjes hangt, de speelgoedinstrumenten en de twee oude platendraaiers. De 'tourne-disques' om het geheel in de juiste sfeer te plaatsen. In gedachten lopen we door het Brussel van de late jaren vijftig. La Maison Bleue, de legendarische platen- annex electriciteitszaak, heeft haar deuren geopend. Tino Rossi doet de hoofdstad aan, noord en zuid worden met elkaar verbonden, de Marollen worden kaalgeplukt, maar ook dat dient de vooruitgang. Dat alles echter maar ter zijde, want Elvis Peeters' nieuwe voorstelling gaat over de liefde. De Grote Liefde.

" Het is mooi geweest", berust de verteller die niet meer onder ons is. In het anderhalf uur dat daarop volgt, legt hij uit waarom en we begrijpen hem. ... Dat moet zeer doen, maar Peeters brengt het verhaal op zo'n zoete, karige manier dat het iets moois krijgt. ... Het woord muziek is voor een keertje niet toereikend. Wat Valckenaers en Van Roy maken met hun basklarinet en sopraansax, een oud speelgoedorgel, een klokkenspel, een sampler, een banjo, een trommelend speelgoedbeertje en een percussiestel van een kapotte elpee, een kop en twee kommetjes, is meer dan dat. Het is de regen, een dans met de wangen tegen elkaar, een hand onder een rok, een Brussel waar de romantiek over de straatstenen rent, een kus van Edith Piaf, een café waar te veel gedronken wordt. ... Een perfect onvolmaakt literair concert.

Videofragment

elvis — 2007-09-27T11:10:31Z

De Ontelbaren

Persreacties

elvis — 2007-09-27T11:10:18Z

Een mysterieuze cirkel

De Morgen 21/2/05

Elvis Peeters zwerft al jaren rond in het niemandsland tussen muziek en theater. Donderdagavond ging de nieuwste productie van deze duizendpoot in première in het Mechelse kc nOna. De Vlaamse Elvis werd op zijn intrigerende tocht door Gerrit Valckenaers en Koen Van Roy begeleid. De reis bleek een cirkel waarin muziek en literatuur onderhuids samengaan.

In zijn nieuwe roman De ontelbaren vertelt Peeters over miljoenen immigranten die hier komen wonen. De tocht van de ik-figuur naar hier vormt de proloog van het boek en tevens de basis van deze voorstelling. De opstelling op het podium is die van een klein ensemble. Je verwacht dan ook een zanger met twee begeleiders, maar je krijgt een voorlezer die zowel meedeint op het ritme van de muziek als ertegen invaart. Peeters' stem laveert door de knappe soundscapes van Valckenaers en Van Roy en het is niet de eerste keer dat dit trio samenwerkt. Zo was er twee jaar terug nog het excellente La Maison Bleue. Peeters is al sinds zijn dagen van Aroma di Amore een opgemerkte figuur op de Vlaams podia en staat ook literair zijn mannetje.

De twee kompanen hebben eveneens een ongewoon curriculum. Gerrit Valckenaers is samensteller van het Klara-programma Mixtuur en componeerde muziek voor de voorstellingen van Pascale Platel, Koen Van Roy richtte het befaamde Cro Magnon op en speelde onder meer bij Olla Vogala. Samen verwonderen ze de luisteraar met veel percussie en allerlei blaasinstrumenten waaronder de sax, klarinet en melodica. Ook een mandoline duikt op. Het hoofdaccent ligt echter vooral op subtiele elektronica. De vaak abstracte geluiden kunnen soms omslaan in zwierige, guitige melodietjes in de stijl van Nino Rota, de huiscomponist van Fellini. Andere keren is de sfeer dan weer lichtjes latin, jazzy of zelfs oriëntaals. Een enkele maal speelt de voorlezer ook zelf klarinet of zingt hij.

Peeters is een onderhoudend verteller, met een mysterieus verhaal waarin raadselachtige tekens een grote rol spelen. Hij weet overtuigend een broeierige stemming op te roepen. Soms goochelt hij met rake beelden en geregeld duikt een onstuitbare humor op die nooit geforceerd overkomt. De tekst is af, maar maakt meteen nieuwsgierig naar het vervolg in de roman. Ook opmerkelijk is dat de voorstelling moeiteloos anderhalf uur lang boeit. De optie om de muziek soms te laten ophouden, zorgt voor een paar ritmebreuken, maar geeft het geheel dan weer meer een concertkarakter. Wie De ontelbaren kan meepikken, moet niet aarzelen: zien.

Persreacties

elvis — 2007-09-27T09:47:56Z

Schmoll: Spleen Pour Rire

Exit Recor, 2006 BMP

Op 22 februari 2006 zal het welgeteld 110 jaar geleden zijn dat in Antwerpen Paul van Ostaijen werd geboren. Van Ostaijen werd slechts 32 jaar oud, maar de geest van de journalist-criticus-dichter-prozaïst-dandy waart ook vandaag nog rond in de Wereld der Schone Letteren. Voor de mensen die denken dat ze op een nieuwe rubriek, Digg* Books, zijn terechtgekomen: loop nog niet meteen weg!

Twee heren die net als Van Ostaijen deze ongerijmde wereld proberen te vatten in ongerijmde kunst, zijn Peter Clasen en Elvis Peeters. De ene kent u (of zou u moeten kennen) van Neven, het ‘electrodubjazzpopgroove'-instituut dat jaarlijks de ene na de andere fijne schijf op de wereld loslaat, de andere is/was het boegbeeld van het legendarische Aroma Di Amore, De Legende en De Bange Konijnen. Anno 2006 is hij vooral schrijver van romans, verhalen, poëzie en theaterteksten. ‘De Ontelbaren', zijn laatste roman (en theatervoorstelling), is naar onze bescheiden mening de beste roman die deze eeuw verscheen in onze gewesten.

Het is niet de eerste keer dat literatoren en (elektronica)-artiesten de handen in elkaar slaan. Denken we maar aan Peter Verhelst en Jeroen Olyslaegers die het deden met Eavesdropper, en aan Serge van Duijnhoven die zijn poëzie ooit koppelde aan de beats van DJ Dano. De samenwerking tussen Clasen en Peeters is echter niet zo vergezocht als op het eerste gezicht lijkt. In het verleden kruisten hun paden al meer dan eens: Clasen ontwierp ooit enkele hoezen voor Aroma Di Amore en op de Neven-cd ‘Kant' zong Peeters een nummer in (‘Nacht niet aan de merrie'). Voorts maakten ze samen de strip ‘Tango Mortale', en zaten ze in het ‘losvaste' muziekproject '10 kleine snobs'.

En nu is er dus Schmoll. De naam voor dit project werd overigens ook bij Van Ostaijen gehaald. Vlak vóór zijn dood zou die in de weer geweest zijn met een bundel, die als titel ‘Het eerste Boek van Schmoll' moest meekrijgen. In het postuum uitgegeven ‘Gedichten' staan enkele verzen waarvan wordt verondersteld dat ze voor die bundel bestemd waren. Deze gedichten, waaronder ‘Spleen Pour Rire', inspireerden Peeters en Clasen en zetten hen aan Schmoll uit de grond te stampen. Schmoll is meer dan Peeters (stem, clarinet, trompet, accordeon, harmonica) en Clasen (beats, sequence, keys, mix). Het derde groepslid is de bassist Tariq, die eveneens actief is bij Neven en in het verleden ook opdook bij B-Lectric. Twee jaar na een eerste Schmoll-maxi met 5 nummers, is er dus ‘Spleen Pour Rire'. Het album logeert intussen anderhalve week in onze cd-speler en het is merkwaardig hoe dit plaatje is gegroeid. Bij onze eerste beluistering was het vooral Elvis Peeters die in het oor sprong (een nachtegaal zal hij nooit worden, maar in ons taalgebied is hij uniek met zijn scherpe, spitsvondige en rake teksten), maar gaandeweg begon alles lekker in elkaar te vloeien. Aanvankelijk vonden we de combinatie zang/elektronica nog een beetje vloeken, maar hoe vaker we naar de cd luisterden, hoe duidelijker het werd dat de muziek méér is dan gewoon begeleiding bij de teksten. Beide lopen elkaar niet voor de voeten, ze versterken elkaar.

Zestien tracks, dat lijkt op schieten met hagel in de hoop iéts te raken, maar niks is minder waar. Schmoll schiet met scherp: terwijl Clasen en Tariq naar de benen mikken, heeft Peeters het vooral gemunt op het hart en het hoofd. Hij doet dat meestal in het Nederlands, maar ook vier keer in het Frans. Erg sterk zijn ‘Achtervolgd', ‘Hout Pompen', ‘De regen en ik', ‘Slijtage' en ‘Woondrift'. Een speciale vermelding krijgt ‘Doe Open', het laatste nummer. Wie goed luistert, hoort hoe Peeters hier met een vervormd stemmetje de wanhoop lijkt te verklanken van de ontelbaren uit zijn laatste roman. Pakkend, zowaar. Muzikaal doet het geheel vanzelfsprekend denken aan Neven, maar ook aan Arbeid Adelt! (toen Vanthilt nog door het leven ging als Max Alexander), Human League (het refreintje van ‘Woondrift'), Suicide (ten tijde van ‘American Supreme'), D.A.F. en zelfs Boards of Canada (het elektronicatapijt in ‘Doe open'). En toch is dit helemaal geen retroplaatje, waarin de koele new wave en elektro van de jaren '80 worden gerecycleerd. Verre van, het zijn slechts echo's, die hier en daar weerklinken tussen de eigentijdse (of is het tijdloze) muziek van Peeters, Clasen en Tariq. Bovendien zorgen ook de vier Franse songs voor een beetje tegengewicht, het scherpe ‘En Flammes' en het enigszins naar Arno neigende ‘Poupée' op kop.

Kortom: wij waren héél blij toen we dit schijfje op een mooie winterdag op de deurmat vonden, te midden van reclamebladen, rekeningen en de Libelle. Vandaag zouden we deze plaat voor geen geld meer willen missen. We hopen dan ook dat er nog meer mensen ‘Spleen Pour Rire' in huis zullen halen. Want een dansplaat én een dichtbundel in één, waar raak je vandaag de dag voor zo weinig geld nog zo goed gesteld? Om van te schmullen!

Door Xavier-Pascal de Baerdemaecker d'Overyse 20/02/2006 - categorie : music

Persreacties

elvis — 2007-07-16T18:09:14Z

Eigenzinnig met scherpe tandjes (De Morgen, 23/04/ 08, Bart Steenhaut)

Niet dat hij vaak als dusdanig erkend wordt, maar als zanger van Aroma Di Amore behoort Elvis Peeters tot de speerpunten van de Nederlandstalige new wave. Als taalvirtuoos kent hij in Vlaanderen zijn gelijke niet, en het hoeft bijgevolg niet te verwonderen dat de zanger ook wat romans en verhalenbundels heeft gepubliceerd. Maar kijk, nadat Aroma onlangs al een handvol reünieconcerten speelde, is er nu voor het eerst in elf jaar ook weer een nieuwe cd van De Legende, zijn andere groep.

Op Bijt! Bijt! Bijt! profileert De Legende zich als de Vlaamse evenknie van Nick Cave & The Bad Seeds en Tom Waits: eigenzinnige artiesten met een individuele visie die indruist tegen alles wat op dat moment hip of modieus is. Peeters zingt als een bezetene, schrijft teksten die even absurd als virtuoos zijn, en gaat te keer als een stier op een rode lap. Niet zelden lijken ze het werk van een geniale gek die uit principe de kant van de zwakste kiest. Dat levert een intense cd op waarbij 'Hondenlied' het midden houdt tussen opgefokte country en een losgeslagen Balanescu Quartet. Het prettig gestoorde 'Konijn' is even kort als explosief, en het indringende 'Zwart ondergoed' - waar zowaar een zucht sax doorheen waait - klinkt onbehaaglijk als een stalker die plots op het televisieschermpje van je parlofoon verschijnt.

Het enige wat je op Bijt! Bijt! Bijt! kunt aanmerken, is dat het groepsgeluid bij momenten meer aan 1988 dan 2008 doet denken. Maar daar staan songs - én teksten - tegenover die in het Nederlands met niets of niemand te vergelijken zijn. Kortom: een plaat die je onmogelijk onverschillig kan laten. (Stroom/Bertus)

De Legende bijt weer (De Standaard 4/04/08, Inge Schelstraete)

Elvis Peeters schrijft romans, verhalen, kinderboeken en toneelstukken, en natuurlijk ook songteksten. Met 'Bijt! Bijt! Bijt!' laat zijn groep De Legende eindelijk nog 's van zich horen.

'De meeste mensen vinden het een vieze hoes', zegt Elvis Peeters bedachtzaam, terwijl hij nog eens naar de opengesperde bek van een tropische vis kijkt. 'Ook in de groep was er wat discussie over, maar de ontwerper heeft met de kleur gespeeld, de vishaak zichtbaarder gemaakt en de foto gekanteld, tot iedereen vond dat het kon.'

Wat er onder de hoes van Bijt! Bijt! Bijt! zit, is anders absoluut niet vies: donkere, broeierige teksten op hoog niveau, het dadaïstische grapje 'Konijn', mooie arrangementen van Geert Waegeman en verwijzingen naar het punkverleden van Peeters in 'Aroma di Amore' - in het eerste nummer van de plaat al meteen Sex Pistols én Stranglers. Peeters, sinds jaar en dag een groene jongen, moet straks nog naar een partij hout gaan kijken - 'ik verwarm met een speksteenkachel: van twee uur stoken heb je 24 uur warmte' - dus we steken meteen van wal.

Er staat rock op de plaat, zwarte ballades maar ook ruwe folk - u verwijst zelf naar de Deense folkgroep Under Byen op uw website. Toch klinkt de cd als een geheel.

'Dat is de verdienste van Geert Waegeman. Hij had een jaar bij Bart Peeters gespeeld en wou nog eens de volledige productie van een plaat doen. We hebben hem de vrije hand gegeven - hij mocht de cd alleen niet te proper maken - en we zijn er blij om. Het heeft toch een jaar geduurd eer alles op tape stond: Geert werkt zelden in een studio. We hebben opgenomen in huiskamers, repetitieruimten... overal sleurde hij zijn opnameapparatuur naartoe. Voor ons werkt dat. Koen (Van Roy, drums en sax, red.) en Chris (Carlier, bas, red.) spelen ook in jazzgroepen: zet die ergens waar een asbak staat, en ze zullen er klank uit halen. En dat de plaat zoveel breder gaat: ik luister naar steeds meer dingen, rock is er maar een deel van. Via iets als Godspeed You! Black Emperor belandt een mens al eens bij strijkkwartetten van Bartok.'

U schrijft verhalen, romans en nu ook poëzie. Zijn songteksten poëzie?

'Voor mij is er een hemelsbreed verschil tussen poëzie en songteksten. Volgende winter breng ik voor het eerst een dichtbundel uit: ik zou daar geen songtekst inzetten. Een songtekst komt pas echt tot leven met muziek erbij. (denkt) Sommige teksten zijn wel zo goed dat ze op papier blijven werken, maar is het dan poëzie? Ik zou het zo zeggen: niet elke songtekst is poëzie en niet elk gedicht is een songtekst, maar ze kunnen elkaar overlappen.'

Schrijvende rockers worden vrij goed aanvaard, terwijl dat met zingende acteurs of acterende zangers wel iets anders is.

(lacht) 'Ik denk dat het ervan afhangt of die persoon iets mee te delen heeft. Iemand als Nick Cave heeft dat duidelijk wel. En dan is het maar de vraag wat je nodig hebt om uit te drukken wat je wilt: ik heb luisterspelen voor de VRT geschreven, daar betrok ik ook meteen muziek bij.'

U schrijft vaak samen met uw vrouw, Nicole Van Bael.

'In ons geval werkt dat. Het gros van het schrijfwerk doe ik. Nicole schrijft ook, maar is vooral regisseur van de teksten. Ze grijpt veel meer in dan een redacteur: ze maakt van een man een vrouw, verandert de sfeer of de omgeving... we discussiëren daar dan wel eerst uitgebreid over. Maar zij heeft minder schrijfwerk nodig om resultaat te boeken. Ze kan goed overzicht bewaren en organiseren, en dat gebruikt ze ook in de literatuur. Maar het kortere werk, de songteksten en gedichten, die schrijf ik alleen.'

U hebt vorig jaar de 'Spoon River Anthologie' van Edgar Lee Masters vertaald, en ook in 'Bijt! Bijt! Bijt!' speelt die sfeer uit het zuiden van de States. Fan?

'Ik heb bijna alles van William Faulkner gelezen, dus ja. Maar ik ben daar nog nooit geweest en zal er ook niet vlug raken. Mijn ecologische voetafdruk is al zo schandalig groot - veel gereisd in mijn jonge jaren - dat ik niet meer wil vliegen. Uit die verhalen spreekt ook een trager tempo en dat is zeker een van de aantrekkelijke aspecten ervan. Dat tragere tempo probeer ik ook hier te bereiken. Daarom heb ik bijvoorbeeld geen gsm. Je kunt niet denken 'ik neem een gsm en zal het gebruik wel onder controle houden' - dan verlies je energie door de controle te proberen te bewaren.'

Naast gelauwerde romans als 'De ontelbaren' bent u altijd muziekprogramma's blijven maken.

'Het podium is een biotoop die ik niet zou kunnen missen. Ik heb het contact met een publiek nodig. Ik ben het er ook niet mee eens dat literatuur op een podium per definitie geen Grote Literatuur is. Peter Holvoet-Hansen, de dichter, geeft ongelooflijke optredens. Af en toe zit hij er ook goed naast, maar de literatuur die hij heeft geschreven, wordt er niet minder om. Maar als hij goed is, dan geeft hij lagen meerwaarde aan zijn teksten, die je al lezend nooit zou hebben ontdekt.'

'Bijt! Bijt! Bijt!' is uit op Donor Publishing

De Legende 'Bijt!Bijt!Bijt!' (RIFRAF, 0408)

Vorig jaar stond De Legende plots weer op het podium, meer bepaald in de Molens van Orshoven (Leuven). Het werd meteen een van de meest indringende concerten van 2007. Elvis Peeters en kornuiten bleken nog steeds het heilige vuur te bezitten. Moeiteloos koppelden ze Antonin Artaud aan Lou Reed en Kierkegaard aan de Sex Pistols. Met de nieuwe CD levert De Legende het bewijs dat dit toen geen toevalstreffer was. 'Bijt!Bijt!Bijt!' is sterk ontvalbaar materiaal gehuld in een gitzwarte verpakking. Hier geen romantiek ondanks titels als 'Sentiment' en 'Maanlied' maar rauw naturalisme. Relaties en verlies leiden tot pure horrorverhalen. Peeters declameert en/of zingt zijn teksten nog steeds op een dergelijk indringende wijze dat elk woord in je geheugen gegrifd blijft. Bassist Chris Carlier, toetsenist-componist Geert Corbeels, Koen Van Roy (sax en drums) en multi-instrumentalist Geert Waegeman ontpoppen zich afwisselend als punkcombo en als leveranciers van de donkerste ritmen en melodielijnen. Een tranche de vie uit een wereld waar het zonlicht voorgoed verdween. En nu maar hopen dat ze terug gaan toeren.

Recensie 'Een oor is een oor' (De Standaard)

'Een oor is een oor' is een knap verpakte mini-cd, waarop invloeden uit klassiek, chanson en zigeunermuziek doorklinken zonder dat dit afbreuk doet aan de manifeste rockspirit van De Legende. Het gezelschap bedient zich van weinig voor de hand liggende instrumentaties en weet de aforisch aandoende teksten van Peeters op een sfeervolle manier te ondersteunen. Taalcreativiteit en verbale spitsvondigheid blijven trouwens een van 's mans grote troeven. de zanger speelt met contrasten en paradoxen, zwalkt tussen cynisme en absurdisme, maar slaagt er met zijn trefzekere beelden in een herkenbaar universum te scheppen. 'Een goedkoop avonturier' zou bijvoorbeeld de synopsis vooreen filmscenario kunnen zijn; 'Bang Blin Boos' is opgefokte delta)blues en 'Het Oor/Het Oog van Sören Kierkegaard' een indringend verhaal dat op een onstuimige, haast dionysische manier wordt verklankt.

Ook Eros en Thanatos zijn op deze cd weer ruimschoots aanwezig: het eerste in 'Meisje plooit', een al wat ouder nummer dat nu zijn definitieve vorm heeft gevonden: het tweede in 'Dodenlied', een spotlitanie die je al na enkele glaasjes perfect kunt meezingen. Peeters houdt ervan de luisteraar op het verkeerde been te zetten: zo gaat 'Antonin Artaud' eigenlijk over Vincent Van Gogh en (een beetje) over Beckett. Maar met de grondlegger van het theater van de wreedheid heeft hij wèl een confronterende ingesteldheid gemeen. U hebt het la begrepen: het nieuwste werkstuk van De Legende staat garant voor een boeiende luisterervaring.