Persreacties

Het meisje zonder benen

9 april 08, P. Jordens, De Morgen

Meneer papier zit op een bank in het park. Een foto van een meisje waait voorbij en valt in de vijver. Jammer, denkt Meneer Papier. Maar als hij zijn ogen sluit, ziet hij het meisje opnieuw. Hij neemt een groot blad, tekent een meisje en knipt haar uit. Hij is er heel blij mee. Maar het meisje kijkt niet alleen naar hem, ze wil bloemen plukken en vlinders vangen. Meneer Papier geraakt in paniek, hij wil haar bij zich houden en knipt haar ene been eraf, en ook het andere, en daarna haar armen. Maar dan begint het te waaien... Prachtig werk van Peeters en Dendooven, dit derde deeltje over Meneer Papier. Eerder verschenen de allebei bekroonde ’Meneer Papier gaat uit wandelen’ en ’Meneer Papier is verscheurd’. Schitterend hoe Peeters erin slaagt om op een vederlichte en speelse manier grote thema’s als eenzaamheid, verbeelding, bezitsdrang, vrijheid en verliefdheid aan te pakken. Zijn schijnbaar absurde verhaaltje beklijft dankzij de rijke gelaagdheid. Het wegknippen van de ledematen van het meisje heeft tegelijk iets oprecht aandoenlijks en verschrikkelijk wreeds. Knap en gedurfd om met een prentenboek zulke tegengestelde emoties bij de lezer op te roepen. Dendooven heeft de schriftuur van Peeters feilloos in beeld gebracht, net zoals bij hun vorige samenwerkingen. Ze portretteert Meneer Papier als een beetje sullig, tragikomisch maar toch sympathiek figuur, het meisje blijft in alle tekeningen steeds uitdrukkingsloos. Een slimme zet, want het zijn vooral de woorden van Peeters en onze verbeelding die haar reliëf moeten geven. Over het algemeen houdt Dendooven het picturaal ingetogen, met vooral zacht groene enrozige tinten, en af en toe het harde zwart van de vijver waar het papieren meisje tot tweemaal toe in wegzinkt. Meneer Papier kun je lezen als een vreemd, wrang en verwarrend verhaal over al te bezitterige liefde die zichzelf daardoor vernietigt.